Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijk essay over de naoorlogse betekenis van Auschwitz als moreel ijkpunt en over het verlies van de werking van ‘nooit meer Auschwitz’ in een steeds verder gepolariseerd debat. De tekst onderzoekt hoe de herinneringscultuur is afgebrokkeld, welke gevolgen dat heeft voor liberaal-democratische waarden, en hoe in een ontregelde samenleving opnieuw morele oriëntatie gevonden kan worden. De context is de periode na de Tweede Wereldoorlog tot het huidige wereldtoneel.

Tekst achterflap

In de periode na de Tweede Wereldoorlog werd Auschwitz het symbool van het ultieme kwaad, en daarmee het ijkpunt van ons morele kompas. Inmiddels blijkt dat kompas slecht opgewassen tegen een door het huidige wereldtoneel steeds verder gepolariseerd debat. In dit persoonlijke essay stelt David Wertheim dat het eens zo machtige ‘nooit meer Auschwitz’ zijn werking is verloren. Hij gaat op zoek naar hoe onze herinneringscultuur afbrokkelde, welke wissel dit legt op onze liberaal democratische waarden, en hoe we de weg terugvinden in een samenleving op drift.

Beschrijving

In de periode na de Tweede Wereldoorlog werd Auschwitz het symbool van het ultieme kwaad, en daarmee het ijkpunt van ons morele kompas. Inmiddels blijkt dat kompas slecht opgewassen tegen een door het huidige wereldtoneel steeds verder gepolariseerd debat. In dit persoonlijke essay stelt David Wertheim dat het eens zo machtige ‘nooit meer Auschwitz’ zijn werking is verloren. Hij gaat op zoek naar hoe onze herinneringscultuur afbrokkelde, welke wissel dit legt op onze liberaal democratische waarden, en hoe we de weg terugvinden in een samenleving op drift.

Details