Korte beschrijving/Annotatie

Non-fictietekst over alledaags seksisme en microagressies waarmee vrouwen voortdurend worden geconfronteerd. Vanuit voorbeelden van ongepaste opmerkingen, mansplaining en controlerende of neerbuigende reacties laat de tekst zien hoe mannen in uiteenlopende rollen — zoals leidinggevenden, artsen, collega’s, familieleden en vrienden — opvattingen opleggen over vrouw-zijn. De beschreven ervaringen spelen zich af in het dagelijks leven en stapelen zich het hele jaar door op. De centrale problematiek is de voortdurende belasting, uitputting en soms ook onveiligheid die voortkomt uit deze terugkerende vormen van grensoverschrijdend en kleinerend gedrag.

Tekst achterflap

Vondelpark Amsterdam

Onbekende man:
'Hé, lekker ding.'
Ik negeer hem en loop door.
Onbekende man:
'Ga je mij negeren? Chagrijnig rotwijf.'

Naeeda Aurangzeb is al bijna een halve eeuw een vrouw en daar tevreden mee, maar met
name mannen hebben daar geregeld toch heel specifieke ideeën, suggesties of adviezen over.
Van mansplaining tot ongepaste opmerkingen en blikken: het is voor geen enkele vrouw
onbekend terrein. Mannelijke leidinggevenden, artsen, collega’s, familieleden en vrienden, ze
weten allemaal precies hoe het hoort: vrouw-zijn. En zo ga je als vrouw van microagressie
naar microagressie, dag in dag uit, het leven door, het hele kalenderjaar rond. Op zijn minst
vermoeiend. Soms ronduit deprimerend, en gevaarlijk. ‘Een feest van herkenning’, voor
iedere vrouw, was nog nooit zo’n ontoepasselijke uitspraak als nu.

Beschrijving

Vondelpark Amsterdam

Onbekende man:
'Hé, lekker ding.'
Ik negeer hem en loop door.
Onbekende man:
'Ga je mij negeren? Chagrijnig rotwijf.'

Naeeda Aurangzeb is al bijna een halve eeuw een vrouw en daar tevreden mee, maar met
name mannen hebben daar geregeld toch heel specifieke ideeën, suggesties of adviezen over.
Van mansplaining tot ongepaste opmerkingen en blikken: het is voor geen enkele vrouw
onbekend terrein. Mannelijke leidinggevenden, artsen, collega’s, familieleden en vrienden, ze
weten allemaal precies hoe het hoort: vrouw-zijn. En zo ga je als vrouw van microagressie
naar microagressie, dag in dag uit, het leven door, het hele kalenderjaar rond. Op zijn minst
vermoeiend. Soms ronduit deprimerend, en gevaarlijk. ‘Een feest van herkenning’, voor
iedere vrouw, was nog nooit zo’n ontoepasselijke uitspraak als nu.

Details