Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijk non-fictie over moederschap en de spanning tussen betaald werk en zorg. Een werkende moeder besluit haar opdrachtgevers af te zeggen en haar zoons van 1 en 3 een jaar lang niet meer naar de opvang te brengen, om fulltime thuis voor hen te zorgen. Ze hoopt haar kinderen beter te begrijpen en meer voldoening in het moederschap te vinden. De tekst richt zich op vragen rond identiteit zonder werk, financiële afhankelijkheid binnen een relatie en de impact van deze keuze op het huwelijk. De toon is pijnlijk eerlijk en draait om de ambivalente ervaring van intensieve zorg.

Tekst achterflap

Elke ochtend als Margot C. Pol het hekje van het kinderdag- verblijf dichttrekt, nog één keer zwaait en zich naar de trein haast, denkt ze hetzelfde: doe ik hier goed aan? Maar ja: als moderne, werkende moeder breng je je kinderen nu eenmaal netjes drie dagen naar de opvang, hoe hard ze soms ook huilen. Tot ze op een dag besluit te proberen hoe het is om wél alle tijd en aandacht voor haar kinderen te hebben. Ze zegt haar opdrachtgevers af, schrijft haar zoons van 1 en 3 uit en wordt één jaar lang fulltime thuisblijfmoeder.

Haar omgeving reageert verbijsterd. Waarom zou je als hoogopgeleide jonge vrouw de hele dag koekjes gaan bak- ken? En vooral: waarom zou je je helemaal storten op het moederschap – vooral als je dat moederschap helemaal niet zo leuk vindt?

Toch zet ze door, in de hoop dat ze haar kinderen beter leert begrijpen en het moederschap bevredigender gaat vinden. Maar wie ben je nog zonder werk, en wat gebeurt er met een relatie als je je man om nieuwe schoenen moet vragen? Wordt het een rampjaar inclusief schoolpleinromances, day time drinking en een ontbindend huwelijk? Of valt er tussen de gekmakende verveling en beenknuffels door misschien nog een opvoedkundige openbaring te beleven?

Het resultaat is een pijnlijk eerlijk boek over moederschap.

Beschrijving

Elke ochtend als Margot C. Pol het hekje van het kinderdag- verblijf dichttrekt, nog één keer zwaait en zich naar de trein haast, denkt ze hetzelfde: doe ik hier goed aan? Maar ja: als moderne, werkende moeder breng je je kinderen nu eenmaal netjes drie dagen naar de opvang, hoe hard ze soms ook huilen. Tot ze op een dag besluit te proberen hoe het is om wél alle tijd en aandacht voor haar kinderen te hebben. Ze zegt haar opdrachtgevers af, schrijft haar zoons van 1 en 3 uit en wordt één jaar lang fulltime thuisblijfmoeder.

Haar omgeving reageert verbijsterd. Waarom zou je als hoogopgeleide jonge vrouw de hele dag koekjes gaan bak- ken? En vooral: waarom zou je je helemaal storten op het moederschap – vooral als je dat moederschap helemaal niet zo leuk vindt?

Toch zet ze door, in de hoop dat ze haar kinderen beter leert begrijpen en het moederschap bevredigender gaat vinden. Maar wie ben je nog zonder werk, en wat gebeurt er met een relatie als je je man om nieuwe schoenen moet vragen? Wordt het een rampjaar inclusief schoolpleinromances, day time drinking en een ontbindend huwelijk? Of valt er tussen de gekmakende verveling en beenknuffels door misschien nog een opvoedkundige openbaring te beleven?

Het resultaat is een pijnlijk eerlijk boek over moederschap.

Details