Korte beschrijving/Annotatie

Persoonlijke herinnering aan een liefdesrelatie van veertien maanden, getekend door ernstige ziekte en verlies. Na het afscheid van hond Rex, voor wie via de dierenbescherming een nieuw tehuis wordt gevonden, begint voor Dorien een medische strijd die ondanks inzet van artsen en verplegers niet te winnen blijkt. In het ziekenhuis van Maastricht blijft de verteller twee maanden aan haar zijde om haar te steunen. De tekst draait om liefde, afscheid en de confrontatie met een onafwendbaar einde.

Tekst achterflap

Een herinnering aan een liefde die helaas maar veertien maanden mocht duren. Veel te kort zul je zeggen. Wij hadden dit voor eeuwig willen voortzetten. Samen met de hond die Dorien al had toen ik haar leerde kennen maar die gaande onze liefde ook mijn vriend werd. Helaas door de ziekte van Dorien moesten we al vlug afscheid nemen van hem. Gelukkig werd er dankzij de inzet van de dierenbescherming een nieuw leuk tehuis en een fijn baasje voor hem gevonden. Maar dit afscheid van Rex was tevens het begin van de ellende en van een gevecht voor Dorien dat niet te winnen was. De doktoren en de verplegers zetten alle middelen in die maar mogelijk waren maar het mocht alles niet baten. Uiteindelijk koos Dorien er voor om dan maar te stoppen, hoe zeer haar dat ook pijn deed en hoeveel tranen er ook vloeiden. Ik mocht twee maanden lang bij haar zijn in het ziekenhuis van Maastricht en met haar vechten en haar steunen. Onze liefde werd er alleen maar sterker door.

Beschrijving

Een herinnering aan een liefde die helaas maar veertien maanden mocht duren. Veel te kort zul je zeggen. Wij hadden dit voor eeuwig willen voortzetten. Samen met de hond die Dorien al had toen ik haar leerde kennen maar die gaande onze liefde ook mijn vriend werd. Helaas door de ziekte van Dorien moesten we al vlug afscheid nemen van hem. Gelukkig werd er dankzij de inzet van de dierenbescherming een nieuw leuk tehuis en een fijn baasje voor hem gevonden. Maar dit afscheid van Rex was tevens het begin van de ellende en van een gevecht voor Dorien dat niet te winnen was. De doktoren en de verplegers zetten alle middelen in die maar mogelijk waren maar het mocht alles niet baten. Uiteindelijk koos Dorien er voor om dan maar te stoppen, hoe zeer haar dat ook pijn deed en hoeveel tranen er ook vloeiden. Ik mocht twee maanden lang bij haar zijn in het ziekenhuis van Maastricht en met haar vechten en haar steunen. Onze liefde werd er alleen maar sterker door.

Details