Korte beschrijving/Annotatie

Non-fictie over kleinschalige detentie en re-integratie van gedetineerden. In verschillende huizen begeleidt een team van psychologen en begeleiders een kleine groep mensen die hun straf daar uitzit en richting vrijheid wordt geleid. Via coördinator Leen worden zes bewoners gevolgd terwijl zij proberen hun leven opnieuw op te bouwen. De tekst benadrukt recidive, kwetsbaarheid, voorzichtige hoop en verbondenheid, zonder de moeilijke vragen rond detentie en terugkeer naar de samenleving te vermijden.

Tekst achterflap

Het is al jaren duidelijk dat niemand als modelburger uit de gevangenis komt. Dat blijkt uit de pijnlijk hoge recidivegraad. Om het tij te keren, rolt Justitie een radicaal project uit: kleinschalige detentie. In verschillende huizen loodst een team van psychologen en begeleiders een kleine groep gedetineerden richting vrijheid.

In De kansenfabriek maak je kennis met zes bewoners van zo'n huis. Allemaal komen ze uit de gevangenis en werden ze hier geplaatst om het laatste deel van hun straf uit te zitten. Door de ogen van coördinator Leen observeer je hun stille transformatie. In plaats van 'zware jongens' toont ze je gevoelige mannen die fouten hebben gemaakt en hun leven terug op de rails willen krijgen. Zo schetst Leen een plaats van voorzichtige hoop en verbondenheid, zonder de moeilijke vragen uit de weg te gaan.

Lucas arriveerde in het huis met een plastic zakje. Daarin zaten een trui, wat papieren en roltabak. 'Waar is de rest van je spullen?' vroeg ik hem. 'Er zijn geen andere spullen', antwoordde Lucas. 'Dit is alles wat ik heb.'

Beschrijving

Het is al jaren duidelijk dat niemand als modelburger uit de gevangenis komt. Dat blijkt uit de pijnlijk hoge recidivegraad. Om het tij te keren, rolt Justitie een radicaal project uit: kleinschalige detentie. In verschillende huizen loodst een team van psychologen en begeleiders een kleine groep gedetineerden richting vrijheid.

In De kansenfabriek maak je kennis met zes bewoners van zo'n huis. Allemaal komen ze uit de gevangenis en werden ze hier geplaatst om het laatste deel van hun straf uit te zitten. Door de ogen van coördinator Leen observeer je hun stille transformatie. In plaats van 'zware jongens' toont ze je gevoelige mannen die fouten hebben gemaakt en hun leven terug op de rails willen krijgen. Zo schetst Leen een plaats van voorzichtige hoop en verbondenheid, zonder de moeilijke vragen uit de weg te gaan.

Lucas arriveerde in het huis met een plastic zakje. Daarin zaten een trui, wat papieren en roltabak. 'Waar is de rest van je spullen?' vroeg ik hem. 'Er zijn geen andere spullen', antwoordde Lucas. 'Dit is alles wat ik heb.'

Slogan/Promotie

Het leven in een 'gevangenis light'

Details