Korte beschrijving/Annotatie

Biografisch portret van de Franse chansonnière Barbara, vijfentwintig jaar na haar overlijden op 24 november 2022. De tekst belicht haar iconische status in Frankrijk, de intense beleving van haar optredens en haar sterke band met een relatief jong publiek. Ook komt haar afkeer van indringende vragen aan bod, verbonden met een pijnlijke jeugd en haar voorkeur om zich via chansons uit te drukken. Op basis van chansons, interviews en getuigenissen van mensen uit haar omgeving wordt een beeld geschetst van haar persoonlijkheid en artistieke praktijk.

Tekst achterflap

Op 24 november 2022 is het vijfentwintig jaar geleden dat de chansonnière Barbara – geboren als Monique Andrée Serf – overleed. Er zijn veel artiesten en kunstenaars van wie wordt gezegd dat ze onvergetelijk zijn, maar Barbara was wat dat betreft het summum: in Frankrijk was ze een waar icoon met de status van een rockster. Haar optredens werden gaandeweg steeds meer een spirituele belevenis. De meerderheid van haar toehoorders was relatief jong, tussen de 17 en 35 jaar, en als haar stem het tijdens een concert even liet afweten, zong dat publiek zelf luidkeels de chansons met haar mee.

'J'aime les journalistes, mais je déteste les questions' is een geestige maar gemeende uitspraak van haar. Ze had een pijnlijke jeugd, waardoor elke vraag die iets diepgravender was een geërgerde reactie opwekte. Zij zóng haar leven ('Je chante ma vie') en ze wilde dus liefst alleen vertellen over haar werk.

In Barbara – een gezongen leven – schetst Meta Gemert aan de hand van een aantal chansons, interviews, en verhalen van en over vrienden, minnaars en assistentes, een beeld van deze geweldige, veeleisende, licht ontvlambare en genereuze vrouw.

Voor muziek van en documentaires over Barbara ga naar barbarachansons.nl

Beschrijving

Op 24 november 2022 is het vijfentwintig jaar geleden dat de chansonnière Barbara – geboren als Monique Andrée Serf – overleed. Er zijn veel artiesten en kunstenaars van wie wordt gezegd dat ze onvergetelijk zijn, maar Barbara was wat dat betreft het summum: in Frankrijk was ze een waar icoon met de status van een rockster. Haar optredens werden gaandeweg steeds meer een spirituele belevenis. De meerderheid van haar toehoorders was relatief jong, tussen de 17 en 35 jaar, en als haar stem het tijdens een concert even liet afweten, zong dat publiek zelf luidkeels de chansons met haar mee.

'J'aime les journalistes, mais je déteste les questions' is een geestige maar gemeende uitspraak van haar. Ze had een pijnlijke jeugd, waardoor elke vraag die iets diepgravender was een geërgerde reactie opwekte. Zij zóng haar leven ('Je chante ma vie') en ze wilde dus liefst alleen vertellen over haar werk.

In Barbara – een gezongen leven – schetst Meta Gemert aan de hand van een aantal chansons, interviews, en verhalen van en over vrienden, minnaars en assistentes, een beeld van deze geweldige, veeleisende, licht ontvlambare en genereuze vrouw.

Voor muziek van en documentaires over Barbara ga naar barbarachansons.nl

Details