Korte beschrijving/Annotatie

Non-fictie over levenseindezorg, geschreven vanuit de positie van een huisarts met ongeneeslijke longkanker. Sinds februari 2019 leeft zij van scan naar scan en blijft zij zo lang mogelijk werken. De tekst combineert persoonlijke inzichten met ervaringen van palliatieve patiënten die zij in hun laatste levensfase begeleidt, vaak tot aan het einde. Centraal staan de omgang met sterfelijkheid, palliatieve begeleiding en de stelling dat de kwaliteit van de zorg rond het levenseinde beter kan. Ook pleit de tekst voor open gesprekken over behandelwensen en behandelgrenzen en voor een bredere maatschappelijke benadering van het levenseinde.

Tekst achterflap

Mirjam Willemsen is huisarts en ongeneeslijk ziek. Sinds februari 2019 weet ze dat ze niet meer zal genezen van haar longkanker en leeft ze van scan naar scan. Zolang het kan, blijft Willemsen gewoon doorwerken. In Het laatste hoofdstuk deelt ze naast persoonlijke inzichten de treffende en ontroerende verhalen van haar palliatieve patiënten. Willemsen is behalve lotgenoot ook een anker in de laatste levensfase van deze mensen, dikwijls tot aan het einde.

De kwaliteit van de levenseindezorg kan echt beter, vindt Willemsen. We moeten het levenseinde onderdeel van het leven maken, in plaats van er steeds omheen te draaien of het te negeren. Dan kunnen gesprekken over behandelwensen en -grenzen plaatsvinden. Het laatste hoofdstuk is een opening tot een breder maatschappelijk gesprek en herkenbaar en verhelderend leesvoer.

Beschrijving

Mirjam Willemsen is huisarts en ongeneeslijk ziek. Sinds februari 2019 weet ze dat ze niet meer zal genezen van haar longkanker en leeft ze van scan naar scan. Zolang het kan, blijft Willemsen gewoon doorwerken. In Het laatste hoofdstuk deelt ze naast persoonlijke inzichten de treffende en ontroerende verhalen van haar palliatieve patiënten. Willemsen is behalve lotgenoot ook een anker in de laatste levensfase van deze mensen, dikwijls tot aan het einde.

De kwaliteit van de levenseindezorg kan echt beter, vindt Willemsen. We moeten het levenseinde onderdeel van het leven maken, in plaats van er steeds omheen te draaien of het te negeren. Dan kunnen gesprekken over behandelwensen en -grenzen plaatsvinden. Het laatste hoofdstuk is een opening tot een breder maatschappelijk gesprek en herkenbaar en verhelderend leesvoer.

Details